Dominikanie - Gidle

Pieśń ku czci
Matki Bożej Gidelskiej
(połowa XIX wieku)

Najświętsza Panno Gidelska!
Tyś jest Pani Archanielska!
Wielkieś cuda uczyniła,
Gdyś się w roli objawiła.

Objawiłaś się wieśniakowi,
Pracowitemu rolnikowi,
Który orał w par bydlęty
I wyorał obraz święty.

Bydlęta obraz ujrzały,
Na kolana poklękały!
A on bije i katuje,
Jeszcze zabić obiecuje.

Obejrzał się w prawą stronę,
Ujrzał obraz i koronę,
I sam klęknął z uczciwością,
I podniósł obraz z radością.

I zaniósł go do swej skrzyni,
Tam go nieszczęście nie minie:
Nad całą jego gospodą
Nawiedził go Bóg chorobą.

Na dziatki i żonę jego
l na niego też samego
Doświadczał go Bóg samego
I też domowników jego.

Miał w swym dworze komornicę
Bogu wierną służebnicę
Która mu pilnie służyła,
I tę skrzynię otworzyła.

Gdy takową otworzyła,
Jasność ją wielka okryła;
Gospodarzu, źle u ciebie,
Masz kościelną rzecz u siebie.

Do kościoła pobieżała,
Plebanowi powiedziała,
Przyszło bractwo ze świecami
Wzięli obraz z klejnotami.

Postawili go w wielki ołtarz,
Najświętsza Panno bądźże u nas.
Dwa razyś nam uchodziła,
Tutaj być nie zezwoliła.

Dwa razy im uchodziła,
Ten trzeci raz przemówiła:
Zanieście mnie na tę rolę,
Bo ja tam mam dobrą wolę,

Wieśniak się też dowiadywał
Swemu zdrowiu się radował:
Chwała Tobie, wieczny Panie,
Na mej roli klasztor stanie.

Najświętsza Panno Gidelska,
Tyś jest Pani Archanielska!
Nie opuszczaj nas w potrzebie,
Którzy wołamy do Ciebie.

O Matuchno! gdyś tak wierna,
Bądźże dla nas miłosierna!
Nie opuszczaj z nas każdego,
Proś za nami Syna Swego.

Przed Tobą do nóg padamy,
Ciebie o miłość błagamy.
Obrońże nas w dzień i w nocy
Bądź nam zawsze ku pomocy.

Amen teraz rzeczmy wszyscy,
My i nasi krewni, bliscy.
Byśmy się w niebo dostali
Z Tobą wiecznie królowali.

Amen.

Pieśń ku czci Matki Bożej Gidelskiej

Tobie, Pani, my poddani nisko się kłaniamy.
Jak patronce, opiekunce, pieśń tę śpiewamy.
    Tobie Bogarodzicy, wszyscy nędzni grzesznicy
    Wierne pienia, pozdrowienia ofiarujemy.
Wszakże z dawna jesteś sławna po całym świecie,
Świadczą głazy i obrazy w każdym powiecie.
    I w gidelskiej krainie wielkie Imię Twe słynie,
    Gdzie na roli z Bożej woli jesteś zjawiona.
Już czwarte sto lat upływa, jak tu zostajesz,
W tym obrazie, szarym głazie, łaski rozdajesz.
    Chociaż w szczupłej figurze, w małej posturze,
    Ale dary bez wszech miary, hojnie rozdajesz.
Okazały, chociaż mały, Twój obraz czcimy,
Bo tu siła, Panno miła, cudów Twych wiemy.
    Świadczy to historia, jakoś Ty, o Maryja,
    Dla strapionych, zasmuconych jesteś pociechą.
Zmarli, chorzy, wstają skorzej tu poleceni,
A strapieni, zasmuceni tu pocieszeni.
    Wino z mycia obrazu broni złego zarazu,
    Stąd wynika dla grzesznika wielka pociecha.
Acz w kamieniu, na dotknieniu,
Lecz z tej Panny, jak z fontanny słodycz bierzemy.
    Żaden się nie zawodzi, kto tu z wiarą przychodzi,
    Tu opieka dla człowieka zawsze gotowa.
Więc Ci za te, tak bogate, Panno Twe dary,
Dziękujemy, oddajemy nasze ofiary.
    Tobie ciało i duszę, serca przy prawej skrusze,
    W podarunku, dla ratunku ofiarujemy.
Tobie, Pani, my poddani, składamy dzięki,
Że obronę i ochronę mamy z Twej ręki.
    A gdy obraz czcimy, o to wielce prosimy,
    Byśmy Ciebie tu i w niebie wychwalać mogli.

W szczerym polu,
w szarym pyle,

Kędy kmiotek ziemię orze,
Przystanęły wołki chwilę
Przed posążkiem Matki Bożej.
    O Matko nasza, niesiemy w dani
    Dziecięcą miłość, Gidel Pani!

Bije światło jakby tęcza,
Otacza Ją jasnym kołem.
Siwe wołki przed Nią klęczą,
Przy Niej wieśniak bije czołem.
     O Matko...

I budują Jej świątynię.
Na wieśniacze proste słowa:
Zdrowaś Mario w niebo płynie,
Nasza Pani i Królowa.
    O Matko...

Z wysokiego swego tronu
Patrzy na nas Gidel Pani.
Biją srebrne echa dzwonu,
Zbierają się jej poddani.
    O Matko...