Wydawało się, że babcia już nigdy z łóżka nie wstanie

           Matko Boża – mówi Joanna Wójcik z Żębocina k/Nowej Huty – dziękuję Ci za to, że uzdrowiłaś moją mamę. Wszystko zaczęło się 25 grudnia 2004 roku. Po poważnym zawale mózgu została sparaliżowana jej lewa strona. Lekarze nie dawali żadnych szans. Mama traciła przytomność, było
z nią coraz gorzej. (więcej>>>)

Doszło do kolejnej tamponady serca, mąż miał sinicę i umierał

           W dniu 27 października 2006 przyjechałam wraz z mężem do Sanktuarium w Gidlach, by podziękować Ci, Matko Boża, za dwukrotne ocalenie życia i całkowity powrót do zdrowia męża Tomasza. To, co wspólnie wraz z rodziną i przyjaciółmi przeżyliśmy, było jednym wielkim koszmarem. (więcej>>>)

Ordynator orzekł, że to cud, iż w ogóle żyję. Zostałam dwa razy potrącona przez ten sam samochód

           Dziękuję Ci, Matko Boża, za uratowanie mi życia. W dniu 18 lipca 2005 roku uległam wypadkowi. (więcej>>>)

Kości czaszki męża były połamane i przemieszczone, a półkule mózgowe przesunięte

           Matko Boża Gidelska – mówi Barbara Ptach –
z całego serca dziękuję Ci za uratowanie życia mojego męża. Przyjechaliśmy dzisiaj, by złożyć osobiste podziękowanie. Od wypadku minął już prawie rok,
a my codziennie dziękujemy i opowiadamy o tym uzdrowieniu, by jak najwięcej osób mogło usłyszeć nasze świadectwo.       Do Matki Bożej Gidelskiej pielgrzymujemy od wielu lat. Kiedyś robiłam to z dziećmi, a od dwóch lat pielgrzymuję z mężem. Z Gidel zawsze zabierałam do domu winko Matki Bożej z myślą, że gdyby kiedyś zaszła potrzeba, będę mogła prosić Pana Boga o cud. Nie przypuszczałam, że to się stanie w 2005 roku. (więcej>>>)

Znów mogę się modlić na kolanach
          W imię Boga Ojca, Jezusa Chrystusa i Maryi Panny, Jego Matki, składam pisemne świadectwo doznanej łaski. Jesienią 2000 roku, cierpiąc na bóle lewego kolana, musiałam poddać się operacji. Po zabiegu kolano nadal pozostawało sztywne
i obrzęknięte. Według orzeczenia lekarskiego, nastąpiło uszkodzenie łękotki. W dniu 11 września 2004 roku wzięłam udział w pielgrzymce maryjnej do Gidel
i Częstochowy pod przewodnictwem o. Andrzeja Konopki OP. W ten sposób znalazłam się w gidelskim Sanktuarium. Słuchając przekazu o. Stanisława o uzdrowieniach dokonanych tu na przestrzeni wieków, zaczęłam się gorąco modlić, prosząc o uzdrowienie chorego kolana. Podczas modlitwy doznałam uczucia przejmującego ciepła, ale nie zwróciłam na to uwagi, będąc pod ogólnym wrażeniem słyszanych historii. (więcej>>>)

Ja się już poddałam, prosiłam Pana Boga o śmierć...
       Gdy znalazłam się w szpitalu, swoich nóg już nie czułam. Całkowicie odmówiły mi posłuszeństwa. Odtąd jeździłam od jednego szpitala do drugiego, od jednej kliniki do drugiej,
i nikt nie mógł mi pomóc. Byłam wrakiem człowieka. W krakowskiej klinice stwierdzono, że przyczyną mojej choroby musi być uszkodzenie układu nerwowego. Od trzech miesięcy tkwiłam w dołku psychicznym. Ciągle płakałam. Nie było żadnej nadziei. (więcej>>>)

Świadectwo Danuty
        Mieszkam w Wysokiem Mazowieckiem, małym mieście na Podlasiu. Czwartego kwietnia 2001 roku, po badaniach (mammografii oraz punkcji cienkoigłowej) w poradni szpitala onkologicznego
w Białymstoku, rozpoznano u mnie raka piersi. Chirurg onkolog radził, abym jak najszybciej poddała się operacji, wręcz sugerował, że powinnam się zdecydować natychmiast, bo nie wie, czy za miesiąc będę jeszcze żyła. Pomimo wszystko postanowiłam udać się do szpitala dopiero po Świętach Wielkanocnych, które przypadały w następnym tygodniu. Święta, być może ostatnie w moim życiu, chciałam spędzić z rodziną. W okresie dzielącym mnie od operacji, podczas Wielkiego Tygodnia żegnałam się ze światem
i bardzo płakałam. Pamiętam przerażenie i strach wśród rodziny, wśród znajomych, a także moją rozpacz i trwogę. (więcej>>>)

Świadectwo Ryszardy
       Piątego września 2002 roku uległam ciężkiemu wypadkowi. Na przejściu dla pieszych uderzył we mnie samochód. Z nosa, uszu, ust tryskała krew. Przyjechała karetka, a lekarz powiedział: „Trzeba ją zabrać, ale i tak nic z niej nie będzie”. W szpitalu zdjęcia, zakładanie gipsu, badania, podawanie krwi. Zdecydowano się przewieźć mnie do odległego o 50 km szpitala na tomografię głowy. Okazało się, że w transportującej mnie karetce pogotowia jest przy mnie moja koleżanka Danusia. (więcej>>>)

Ratunek w Gidlach
        W trzecim roku życia u naszego syna – mówi tato Adama, Józef – pojawiły się pierwsze objawy alergii. Po badaniach przeprowadzonych
w Poradni Alergologicznej w Płocku okazało się, że Adaś jest uczulony na roztocza zawarte w kurzu
i wymaga życia w warunkach aseptycznych. Zdarzało się, że ni stąd ni zowąd naszemu synowi zaczynała puchnąć krtań, wskutek czego po prostu się dusił. O każdej porze dnia i nocy musiał ktoś przy nim czuwać, z odpowiednim zestawem leków pod ręką. Czasem prosiliśmy o pomoc lekarzy, a bywało
i tak, że karetka na sygnale wiozła nasze dziecko do szpitala. Codzienne życie naznaczone było ciągłym niepokojem o to, by czegoś nie zaniedbać, bo chłopiec może stracić życie. (więcej>>>)

Byłam świadkiem nawrócenia
        W sierpniu 1991 roku po raz kolejny wyruszyłam z Warszawską Akademicką Pielgrzymką Diecezjalną na Jasną Górę. Była tam również grupa młodych rosyjskich intelektualistów –lekarzy, dziennikarzy, artystów
i prawników. Ks. Zygmunt Niewęgłowski powierzył mi tych ludzi, by pomóc im w duchowym przeżyciu pielgrzymki. Okazało się, że są to osoby, które o Bogu i Matce Najświętszej nie wiedzą prawie nic. Oni szli głównie na spotkanie
z Ojcem Świętym. Jan Paweł II wyraził bowiem pragnienie, aby również
i młodzi zza wschodniej granicy wzięli udział w VI Światowym Dniu Młodzieży w Częstochowie. W drodze nawiedzaliśmy sanktuaria Matki Bożej, zatrzymując się na odpoczynek i na modlitwę. Opowiadałam tym młodym Rosjanom o Panu Bogu, o Matce Najświętszej. Zachęcałam ich do modlitwy różańcowej. Oni zadawali mi wiele pytań, po czym z godną podziwu uwagą wsłuchiwali się w moje odpowiedzi. Uczestniczyli we wspólnych modlitwach, katechezach głoszonych
w czasie pielgrzymki. (więcej>>>)

Dziękuję Ci, Matko Boża, za zdrowe oczka
         Dziękuję Ci, Boże – mówi Łucja Hyła z Rybnika – że dałeś nam Matkę, która się o nas nieustannie troszczy. Matko Boża, dziękuję Ci za Twoją opiekę nade mną i nad całą moją rodziną. A także za ten szczególny przypadek, który dane mi było poznać.
        Pracowałam wtedy w szkole w Rybniku. Jeden
z uczniów, niczym się nie wyróżniający Krzysio, bardzo poważnie zachorował. Diagnoza była jednoznaczna – gruźlica kości. Początkowo leczono go w domu i przez prawie dwa lata nauczyciele prowadzili lekcje w jego mieszkaniu. Zdaniem jednej z koleżanek, która go uczyła, stan zdrowia chłopca coraz bardziej się pogarszał. Został wyznaczony termin operacji. Ponieważ jednak zbliżał się ślub starszego brata, na którym Krzysio bardzo chciał być, jego mama uprosiła lekarzy o przełożenie operacji. Wyrazili zgodę i Krzysiek
w weselu swojego brata uczestniczył. (więcej>>>)